अनुभूती

                              किंमत....! "उठा काकासाहेब, नाश्ता करायची वेळ झाली". केअरटेकर् च्या आवाजाने  काकासाहेबांची शांतता भंग पावली.तशी झोप लागलीच नव्हती त्यांना..पण स्वतःच  स्वतःच्या शांततेत गुंग होऊन जाणे हे सवय चांगलीच की! काकासाहेब उठले आणि नेहमीच सस्मित आवाजाने म्हणाले," काय मॅडम, काय म्हणताय"..तशी ती उत्तरली," काही विशेष नाही पण आज तुम्हाला एक आनंदाची बातमी सांगायची आहे ,तुमच्या तब्येतीची बरीच रिकवरी झाल्याने तुम्हाला आज फिरता येईल ..पण जपून ...शरीराला त्रास होईल असं काहीही करायचं नाही ओके.."नर्स च्या शब्दांनी काका साहेबांना जरा प्रसन्न वाटलं..                        श्री चिंतामणराव इनामदार हे शहरातील मोठ  प्रस्थ.पूर्वापार चालत आलेली प्रगतीशील शेती,त्या जोडीला त्यांनी स्वतः विकसित केलेले व्यवसाय,आयुष्यभर लागलेले समजूतदार पत्नी,पत्नीच्या मागे काळजी घेण्यास उच्चशिक्षित मुलगा आणि कर्तबगार असूनइत्यादी गोष्टी त्यांची कीर्ती चिरंतन ठे...

                            पोरका.....!          अन्या आज सकाळीच लवकर गावाकडं जायला निघाला व्हता. रात्री त्याचा मित्र सुज्या न त्याला फोन केला व्हता की सोनबादादाला जरा जास्तच झालयं तवा लगीच निघ म्हणून.. तो गाडीला बसला आणि प्रवास सुरु झाला. पण त्याचा रस्ता काय संपना... आज त्याला एक विचित्र हुरहूर लागली व्हती.. याच्या आधी असं कधी झालं न०हतं.. गाडीत बी कुणी जास्त न०हतं... प्रवासात कुणी वळकी चं नसलं की एक बरं असत. समद्या आठवणी, इचार आपल्या भवतीचं पिंगा घालत्यात.. चांगल्या बी आणि वाईट बी ..!                त्याला आठवतुया तसंसोनबादादांची एकच छबी.. सोनबा त्याचा वडील... पण त्यानं ' बा' शिवाय कधी हाक मारली नाही. त्याला कुणी बदल म्हणून सांगितलंबी नाही.. तसा तो एकाच पोशाखात दिसायचा... पांढरा सदरा नि पाय घोळ धोतर.. त्ये धुतलेलं बी कळायचं न्हाई आणि मळालेलं बी .. पण पांडुरंगाचा बुक्का मात्र कायम कपाळावर... बाकी पांडुरंगांचा नि त्याचा संबंध फक्त देवळापुरता... त्याच देव...

                            सहज एकदा.....! कोसळला पाऊस धुंद आज परि मृदगंधाला होता पारखा, कदाचित निसटलेल्या क्षणांचा बांधला असेल त्यानेही आडाखा..!                                             तेव्हा सारखा शुभ्र  मोगरा                             आजही फुलतो दारात माझ्या,                            बिचाऱ्याला माहित नाही की                            जागाच हरवल्यात माळण्याच्या त्याच्या..! रातराणीच्या मंद फुलण्याने गंधाळून गेला सारा घाट, जागून पाहिली मग मीही पाणावलेली मोकळीच पहाट..!                                विसरू आता संप...

                          आत्यासाब.. आज सकाळी सकाळी सरपोतदारांच्या वाडयात लगबग चालली होती. मळ्यातल्या दोन चार बायकाही आल्या होत्या लवकरच. नुकतच लग्न होऊन सासरी आलेल्या सायलीनेही सारी गडबड पाहिली. तिने सासूबाईंना विचारले तशा त्या म्हणाल्या," अगं पोरी!आज  आत्या साब कैरीचं लोणचं करायला घेणार आहेत. पुण्यासारख्या शहरात राहून आलेली सायली हे ऐकून अवाकच झाली." अहो आई दोन मिनिटात तर दुकानात मिळतं लोणचं, त्यासाठी एवढा व्याप कशाला करायचा?"                       " अगं पोरी, राब त्या माणसांचं घर आपलं. त्यात तुझं ते दुकानाचं लोणचं किती सं ग पुरायचं?" असं म्हणतं आत्या साब सोप्यात आल्या. हलका गुलाबी मऊसूत पदर डोक्यावर सारखा करत त्या पाटावर  बसल्या. या आत्या साब म्हणजे सायलीच्या आजे सासूबाई.गव्हाळ रंग ,शेलाटी बांधा ,मोठ्या कपाळावर गोंदणाची आडवी र आडवी रेघ ..,त्याच्याखाली ठिपका आणि हनुवटी वरचा काळातीळ त्यांच्या गोडव्यात भर घालत होता .आत्यासाब पाहता क्षणी जिव्हाळा निर्माण करणाऱ...