अनुभूती

समुद्राच्या लाटांची गाज ऐकत समीर नमिता ची वाट बघत होता. दोन वर्षांनंतर तो तिला भेटणार होता .लांबूनच त्याला नमिता सारखी आकृती दिसली .जवळ येताच त्याने ओळखलं..नमिताच ती..केसांचा लांबसडक शेपटा तिला तेव्हा ही नकोसा वाटायचा ..पण केवळ आपल्यासाठी ती ती वागवत होती. नमिता जवळ येताच म्हणाली, "समीर मला उशीर झाला नाही .""फार नाही ,पण वाट पहावी लागली "!आणि तो तिच्याकडे बघतच राहिला..अंगकाठी फारशी बदलली नसली तरी केसांचा बॉबकट, कपाळावर असणारी नकळत लहानशी टिकली आणि सगळ्यात आकर्षून घेणारा डोळ्यांचा आत्मविश्वास आणि तिचे ते शांत, प्रफुल्ल प्रसन्न हास्य ...जे समीरला कधीच बदलू नये असं वाटत होतं..!!         "बोल ..कशासाठी एवढ्या तातडीने बोलवलं ?"तंद्री भंग करत नमिता म्हणाली. तसा तो चपापला आणि म्हणाला, "मला वाटते ,आपण आपल्या निर्णयाचा पुन्हा एकदा विचार करूया ..आरवची सेटलमेंट झाली असली तरी तो पुन्हा लंडनहून भारतात येईल असं वाटत नाही..आणि पुढची काही वर्षं अशी काढायची म्हणजे...  तुलाही ते जड जाईल ...!"तशी नमिता उत्तरली, "समीर ,मी कधी असं म्हटले ?मी आज या घडीला...

 संस्कारांच्या अग्नि परीक्षेत तावून निघालेली तरीही तळपत राहिलेली एक प्रखर शलाका,  स्त्री-पुरुष द्वंद्वाच्या अस्तित्वावरच प्रश्नचिन्ह कोरत ठेवलेली एक अखंड निर्णय पताका,  मी तीच आहे....  मी मैथिली, उर्मिला, मंदोदरी आणि  तारा.....!  मदा़ंध वर्षावाने  अपमानित नि पेटून उठलेली,  त्याच संघर्षातून घायाळ झालेली विनाशा,  अस्मितेवरचा घाला परतावून लावत संहाराच्या शेवटीची अजिंक्य धारदार खड्गा,  मी तीच आहे.....  मी कुंती, गांधारी, द्रौपदी आणि अंबा....!!  परंपरेचं जोखड उखडून देत  ज्ञान किरणाने झळाळलेली पवित्र बुद्धिमत्ता,  प्रसंगोपात झालेले हल्ले पचवून पुन्हा सामर्थ्याने उभारी पेलणारी अतूट विशाखा,  मी तीच आहे. ..  मी जिजा, अहिल्या ,सावित्री आणि रमा...!!!  सृष्टीच्या अटळ प्रलयंकारी विनाशातही नीतीची  वृत्ती जोपासणारी सात्विक प्राज्ञा,  भयंकर संहारात ही  भविष्य जपून ठेवणारी,  अस्तित्व तारणारा तपस्वी निर्मम भावना,  मी तीच आहे....  मी जननी, उध्दारिणी, नियंती आणि सृजना...!!!!    ...

    अजूनही शोधत आहे असे एक मैत्र तेथे नेहमीच फुलावा आनंदाचा चैत्र...           तुझ्या माझ्यातले सारेच मिटावे अंतर           दुनियेलाही न कळणाऱ्या प्रश्नांचे तेथे असावे उत्तर.....  काम, दाम ,आवडी निवडी ,छंद आणि मते नाही जुळली तरी एकमेव सोबती चे पक्के नाते...               बोलण्या पेक्षाही अंतरातील  जुळवून तेथे तार                नजरेच्या नि मुक्त टाळी तले  उमगे तेथे सार....  दुसरा ,तिसरा ,परका ,आपला ,नसला तरी चालेल माझ्यातलाच मी आणि त्याचेही मैत्र उसळेल.....                   सापडेलच कधीतरी ती संगत, फुलेल तीही रंगत                अजून आहेच आयुष्य तर, मिळेल शोधासाठी उसंत....  यावे जमून असे नाते आणि उत्कट भाव तृप्त  मैत्र आणि जगण्याचाही निस्सीम डाव. ...!!!!      

.... आताशा थोडे जगायला जमत होते..!!     मुखवट्यामागचे  चेहरे ओळखत पारखून घेत,     शब्दांचे अर्थ समजता समजता उलगडत,    आताशा थोडे जगायला जमत होते...!            नशिबाला जरासा वळसा घालत,            कर्माला थोडी जास्त गती देत,             हातातून सुटलेल्या स्वप्नांनाही जवळ करत करत           ...... आताशा थोडे जगायला जमत होते...!  कधीतरी स्वतःला चकवा देत नाईलाजाने,  आणि परक्याला कौल देत नकळतपणे,  दुरावत राहिलो  सतत माझ्यातून मला,  कधी तरी आपला आवाज ऐकत उदासपणे ......  आताशा थोडे जगायला जमत होते. .!  पण तरीही चकवत राहिल्या जगण्यातल्या वाटा,  वळणेच तिरकी आयुष्यातली मग चालावे सरळ कसे,  तरीही काळोखातून कानोसा घ्यायचे ठरवले होते ..... आताशा थोडे जगायला जमत होते. ...!  मग वाटले कधी आपलाही तळ शोधत जाऊ,  हरवलेल्या मनाचा आपणच सुर होऊन पाहू...  करताना असे कधीतरी सापडेलच की मुक्काम...

                          शल्य...!  मेघनाने धावत-पळत एसटी स्टँड गाठले ...सव्वानऊ वंजारवाडी ची एसटी नेमकी आज वेळेवर येऊन थांबली होती..जागेवर जाऊन बसे पर्यंत एसटी वाहकाने एसटी निघणार असल्याची रिंग वाजवली ,,मेघना ने हुश्श केले..नशीब  एसटी वेळेवर निघाली..नाहीतर आजचे काम उद्यावर जाणार होते..वंजारवाडी ला जाणारी ही एकच एसटी...हीच दोन तासात गावी पोहोचणार..तासभर गावी थांबून पुन्हा त्याच पावली परत येणार ...फक्त सोमवारी आणि शुक्रवारी ही सोय होती..इतर दिवशी मात्र मग खाजगी किंवा स्वतःच्या ओळखीच्या वाहनांवर भिस्त..!               आज मेघना आवर्जून वंजारवाडीला जाण्याचे कारण म्हणजे सरिता वहिनींचा आलेला फोन..!सरिता वहिनी तशा अलीकडच्याच परिचयाच्या ...कष्टाळू, समंजस आणि आपण बरं आपलं काम भलं..अशा प्रवृत्तीच्या.! .त्यांच्या मानाने अगदीच सुमार बुद्धिमत्तेचा आणि कष्टाची सवय नसलेला नवरा त्यांच्या पदरात होता ..एकच मुलगा शाळेत जाणारा..त्याच्या आशेवर सरिता बाईंनी कसोशीने संसार केला. पण घरचे दारिद्र्य ...

              मित्रांनो,  जगण्याचा मार्ग हा एकच असतो पण प्रत्येका चा वेगवेगळा.! वाटेवरून पुढे चालत असताना येणाऱ्या क्षणांसाठी चैतन्य उसळत असते पण हुरहूर लागली की आपण मागे वळून पाहतो. मग सुरू होतो आठवणींचा आणि अनुभवांचा प्रवास. तो प्रवास उलटा हि करता येतो पण केवळ कल्पनेने किंवा मनाने! प्रत्यक्ष अनुभूती त्यात नाही म्हणून जगण्याच्या प्रत्येक क्षणाला जाणिवेचा स्पर्श असणे महत्त्वाचे. . पण ती प्रत्येकाला जमतेच असे नाही. ते केवळ दैवी देणेच! असा दैवी स्पर्श लाभलेल्या व्यक्ती या नेहमीच नवनिर्मितीचा ध्यास असणाऱ्या असतात. सतत आपल्या काल गतीने चालणारा निसर्ग त्यांना नेहमी प्रेरणा देतो. सहज घडणाऱ्या प्रसंगातून ही त्यांना भावनेचा ओलावा टिपता येतो .त्यांचे असे जगणे सर्वांना हवेहवेसे वाटते .त्यांचा सहवास हा सर्वांना प्रफुल्लित करणारा असतो .त्यांच्यामुळे आपल्यासारख्या सामान्य माणसांच्या जीवनात एक विलक्षण विरंगुळा निर्माण होतो. अशी माणसं वाचण्याचा ..!अशी माणसं वाचताना त्यांच्या अनुभवाचा प्रत्यय घेणे हा ही एक सुखद अनुभव असतो.अशा माणसांच्या अनुभवाने सहाय्याने आपण आपल...